Apple brings the net to the toilet
Zo, we zijn alweer een stukje 2010 ingegleden ondertussen. 2010 bevalt me wel. 2010 bekt lekker. In 2010 zit ook logica. Vooralsnog is er weinig mis met 2010.
2010/1 Apple in 2010
The un-multi-touchable iPad
Na weken van voorpret was het afgelopen woensdag 27 januari 2010 zover. De iPad. Of ook wel ‘Apple brings the net to the toilet’.
Natuurlijk is het een wonder van design. Weliswaar komt de verschijning ietwat bekend voor maar ach waarom zou je het niet op Apples meest succesvolle produkt van de laatste jaren, de iPhone laten lijken. Die breekt niet alle verkooprecords omdat hij zo lelijk is.
En is het wat, apples nieuwe Pad?
Volgens Stephen Fry wel.
Vele anderen zijn teleurgesteld. Ik ook een beetje. Begrijp me goed de iPad is van harte welkom. Het concept is innovatief, wat hadden we anders verwacht van Apple. Maar; er had meer ingezeten. Dat Apple graag wat overhoudt om met toekomstige updates van de firmware en aanpssingen in de hardware weer nieuwe geldbronnen aan te kunnen boren begrijp ik. Maar, kom op, nog altijd geen flash? Een omissie die imho toch echt veel van de glans van dit apparaat haalt is het ontbreken van flash.
En daarin ben ik niet de enige. Hier blijkt dat ook Apple, nota bene tijdens de presentatie van een flash-loze iPad op afgelopen woensdag, niet zonder flash kon blijven.
Dat de iPad niet multitouch of camera mogelijkheden heeft vind ik minder belangrijk. De iPad is niet een telefoon noch een netbook of camera. De iPad is een internetdevice, waarop je ook leuk films kunt kijken of rummykubben als je zoon of dochter Dora the explorer op jouw televisie voor de 44ste keer die week aan zich voorbij laat trekken.
Dus?
De Ipad is een prachtige uit de kluiten gewassen iphone-kloon die is bedoeld voor de tot nu toe ongebruikt gebleven internet-, lees- en gametijd op de plee of in bad. Dat zijn dus typisch van die plekken waar je per ongeluk midden in een videocall wilt zitten. Daarom zit er dus ook geen camera op de Ipad. En multitasken? Ach, daarvoor is de jailbreak tenslotte. Toch, aangezien ik niet zeker weet of er een waarschuwingssticker op het apparaat komt die ziet op de gevaren van de zojuist beschreven omgeving waarin de iPad het meest tot zijn recht komt: Blijf scherp als het op vegen aankomt!
Brein-less
Dames en heren,
Mag ik u presenteren: De verliezers van de week: Buma/Brein of ook wel: de Stichting ‘Kafka in de polder’. Ha. Het embedden van video’s op bijvoorbeeld blogs en websites zou moeten worden betaald. *proest* Zo hadden ze dat bedacht de jongens en meisjes van Buma/Brein. Onderstaande video is een opname van één van die
-altijd buitengewoon gezellige- overleggen bij Buma/Brein. Vandaag staat de evaluatie van het geniale plan ‘we laten ze betalen voor het embedden van video’s!’ als hoofdpunt op de agenda.
Om te vieren dat dit nogal rampzalige plan (nee, die meneer werkt niet meer bij Buma) is overleden bij deze een verzameling embedded video(’s)(-fragmenten). Enjoy!
muziek
literatuur
religie (hier het origineel, nog veel grappiger eigenlijk, je moet het maar kunnen; 10 minuten totale onzin uitkramen)
sport
film (o ja, negeer de storende factor die kolonel Jessup ondervraagt)
Bloemen en planten
Zo. Wordt vervolgd (dag Brein!). hehe.
a state of happiness
als u zoveel mogelijk links blijft zwemmen hebt u er nauwelijks last van
Zo, net terug van een week Center Parcs in Duitsland.
Wel, dat was wat!
Mijn verwachtingen waren vooraf al hooggespannen:
Center Parcs. Dat is/zijn:
1. Drommen vuilbekkende families in glimmend trainingspak, behangen met minimaal twee gouden kettingen, die eens per jaar bij elkaar komen om in een lang weekend goed te maken dat ze elkaar de rest van het jaar hartelijk een midden-Amerikaanse griepvariant hebben toegewenst.
2.Een verzameling iets te kleine, net wat te dicht op elkaar staande knotskneuterige tuinhuisjes, met op te kleine bedjes kleurrijk bevlekte, fanatiek doorgeneukte, matrasjes.
3. een overkapte broeierige doos met enkele eendimensionaal ontworpen horeca-gelegenheden afgeleukt met verschillende inspirerende namen die in een authentiek kunststof subtropische sfeer de daar doorzakkende verzameling ritssluitingfamilies nog meer het het heerlijke idee geeft dat hun adidas-klederdracht en plastic-sieraden volledig modieus zijn. Duidelijk de ‘dome to be’ voor deze doelgroep omdat de hier bedoelde bonte bling-bling verzameling zich in deze hangplek zo thuis voelt dat zij in een willekeurig restaurant rustig publiekelijk de broek losknoopt, of beter: -ritst, om zodoende ruimte te maken voor een vierde finale poging het overvloedige vette buffet leeg te grazen. Want, hé, daar is tenslotte voor betaald!
en dan heb ik het nog niet eens gehad over
4.de publiekstrekker bij uitstek; het subtropisch bacteriënparadijs waar je volgens de brochure ook kunt zwemmen (op de momenten dat het zwembad niet wordt schoongezogen omdat er net een verteerd buffet in is geloosd)
En zult u zeggen; was het ook echt zo leuk?
Ik vraag uw geduld. Het antwoord op die vraag en of mijn verwachtingen niet te hoog waren gespannen lijkt me nu typisch iets voor het volgende blog.
Movies
Tijd voor een lijst. Een filmlijst om mee te beginnen. Lastig. Elke keer als iemand mij vraagt wat zijn de 10 beste films die je ooit gezien hebt gebeurt het volgende: een uur nadat ik mijn geheugen uitgeperst heb om die vraag te beantwoorden en ik 10 films heb genoemd vind ik er wel weer een paar die toch absoluut niet mogen ontbreken op die lijst.
Niet elke film die blijft hangen laat hetzelfde gevoel achter. Er zijn films die je na het bekijken daarvan het gevoel geven dat Superman vergeleken bij jou een mietje is. Er zijn ook films die je het gevoel geven dat je dingen over wilt doen en dan goed (yep, vermoeiende films) En er zijn films waarbij je je binnenstebuiten lacht en aangekomen bij ‘the end’ al weer vergeten bent waar hij over ging.
De stemming waarin je bent als je aan een film begint bepaalt waarschijnlijk ook voor een groot deel de impact die een film op je heeft. Je zou daaruit kunnen concluderen dat de films die in je geheugen blijven hangen films zijn die jouw stemming op het moment van bekijken van die film hebben bevestigd of om hebben doen slaan.
Ter illustratie dat mijn favoriete films niet zonder meer iedereen bekoren: ‘Dumb and Dumber’ is 1 van mijn all-time favorite comedies. Ik heb die film meerdere keren gezien en zelfs bij de vierde keer ben ik weer van de bank afgegleden van het lachen. Mijn vriendin was daar bij en keek me aan met een blik in de ogen die verried dat ze niet ver verwijderd was van het punt om mij voor te stellen me aan een serieus psychiatrisch onderzoek te laten onderwerpen.
Maar nu de lijst (kijk snel want over een uur is hij wellicht weer aangepast) :
(Romantic) comedy:
Dumb and Dumber (sue me)
Stripes (ja, zo oud ben ik al)
Two days in Paris (hilarische dialogen)
The big Lebowski (Coen-brothers-film; says it all imho)
As good as it gets
Thriller:
Seven
Fargo
No country for old men
Silence of the lambs
update (zaterdag 5 september 2009): Man who hate women
Overig:
Crash
Godfather III
Goodfellas
a few good men (alleen vanwege de rol van Jack Nickolson)
Heat
Dead Poets Society
‘muziek’-films (tja..muziek hé):
Shine
The mission (fabuleuze filmmuziek)
Dit is de lijst voorlopig. (samengesteld in een opperbeste stemming wat dus weer kan betekenen dat ik op een ander moment etc…etc..)
De lezer voele zich vrij mij te attenderen op (nog) meer of mooier films!
NB. Kijk eerst even of hij ondertussen niet reeds toegevoegd is aan de lijst, grinnik.
Oeigoeren!
Het woord zit in mijn hoofd als ik op een hekje langs het water zit. Ik kauw erop en laat er mijn tong langs gaan. Het smaakt raar. Daarna fluister ik het : ‘oeigoeren’..
Associaties flikflakken frivool door mijn hersenpan.
De verkoper in de exclusieve groente-speciaalzaak kijkt geschrokken. Hij had net zijn toch al uitputtende verzameling exotische groenten (hij heeft een veeleisende klantenkring en de éne bloemkool is de andere niet,) aangevuld met de nog ontbrekende Zuid-Hondurese palmschaafschors-asperge. Maar..Oeigoeren? Nee, die heeft hij niet op voorraad.
‘Goedemiddag dokter! Ik lijd aan het nieuws; ik slaap niet meer, de bami en de nasi blijven niet meer binnen en de eerste zes biertjes van de dag smaken ook al niet zoals ik gewend was!’ Bij het horen van de bami en nasi-mededeling loopt de assistente die tot op dat moment via de intercom mee heeft zitten luisteren snel naar de volle wachtkamer om daar in het kader van de geluidsisolatie de deur hermetisch af te sluiten. De dokter zet zijn hoornen bril af, zijn duikbril op en zegt me dat ik mij achter het kamerscherm moet ontkleden en daarna op mijn buik op de behandeltafel moet gaan liggen. Terwijl de assistente haar ogen dichtknijpt en de vingers in de oren stopt zegt de dokter me dat het allemaal wel meevalt. ‘Ik ga u slechts een klein kwartiertje in uw oei goeren. Dat moet, zeker de komende 2 dagen, helpen.
Nee. Dat kan het niet zijn.
Meditatie! Stress? Spanning? Uw kinderen slaan opa en oma? Die Nintendo Wii is er nog steeds niet? Relax! Kom Oeigoeren bij ons meditatiecentrum onder leiding van de wereldberoemde Oeigoeroe: Foei Peking. Vele Chinese militairen zijn u al voorgegaan. Oefen nu alvast zelf het mantra (standaard in het opleidingspakket van de Chinese militair):
Eerst de onrust.
Je staat op het punt een reis te beginnen
Het is een reis door de lagen van het onschuldige andere volk
Het is een reis door hun leven
Het is een reis door de provincies om je heen
Die reis begint hier
Hij begint nu, waar je slachtoffers ook zijn
Je veroveringstocht.
Het hoogste doel. Geen stem.
Oeigoeren. Ik blijf kauwen op het taaie woord. Het smaakt niet, ik probeer het weg te slikken met wat Kantonese thee, maar het wil niet weg.
En o ja, mag ik de medische behandeling zoals hierboven beschreven van harte aanbevelen bij de machthebbers in China? Zitten kan altijd nog. Neem er gerust een paar. U zult u na de behandeling een ander mens voelen. En dat kan geen kwaad.
Volmaakt heeft een nieuwe definitie…
… want het knipt, het plakt en het tethert nu ook. OS 3.0 has landed. Zie ik daar kwijl op mijn multi-touch-breedbeelddisplay?
wijn van juni 2009: Vina Castelo (Rose)
 http://www.castelodemedina.es/portal/inicio.php |
| Description: Vino de la Tierra de Castilla y León. Type: |
| Technical information: |
| Composition: Mainly Garnacha with Tempranillo and Cabernet Sauvignon Analysis: Consumo / Consumption: Conservation: Sterbeoordeling: **** (van zes) |
Wat moet er verder nog gebeuren om de spirit te vangen:
CD-tip: Keane – Hopes and fears
en verhuizen naar Barcelona en/of Madrid:
http://www.nu.nl/opmerkelijk/1963733/onderzoekers-vinden-cocaine-in-spaanse-lucht.html
Beans
En toen was er een koffiemachine. En stress, want welke koffiebonen moet ik hebben? Porto-Ricaanse? Italiaanse, Indiase? Papoea-Nieuw-Guinese of toch maar C1000-se. En hoe fijn moeten ze gemalen, hoe warm moet het kopje en wanneer is het melkschuim van echte Italiaanse cappuccino-kwaliteit.
Ja. Levensvragen.
Nu in de machine: bonen van de Plusmarkt. Nice.
Proost.
Hij is zwart, oorverblindend, oogverdovend.. en oh.. die cappuccino!
Nietser dan niets
Zo. Daar gaan we dan. U wist niet dat u het wilde weten. Maar u zult u vanaf dit moment steeds weer afvragen; hoe heb ik kunnen leven zonder deze kennis.
Fijn dat ik zo’n belangrijke rol in uw leven ga spelen. Velen voelen zich geroepen; maar uitverkoren.. tja, dat is iets anders. Ik weet dat.
Geen dank. Houdt uw haarstukje vast..daar gaan we…
-
Archief
- januari 2010 (1)
- oktober 2009 (1)
- september 2009 (2)
- juli 2009 (1)
- juni 2009 (5)
-
Categories
-
RSS
Berichten RSS
RSS met reacties
