Hoofdstukjes

De druk is groot. Ik kan er niet onderuit. Er moet gepost worden. Zeker nu ook mijn FAWBSN (Friendly All Weather Barbequeing Scientific Neighbour) aka RBCA (Regional Beer ‘o Clock Alarm) weer de wekelijkse stemmen in zijn hoofd heeft laten spreken.

Vamos. Laat ik de/met persen starten.

In het kader van de overzichtelijkheid maar ook om u de gelegenheid te geven zo snel mogelijk naar het voor u interessante gedeelte van deze post door te scrollen (ja, ik ben me ervan bewust dat dit voor een aantal lezers de punt achter de laatste regel zal zijn) zal ik deze en de volgende post onderverdelen in hoofdstukjes.

Hoofdstukje 1:De neus

In de file staan doe je vanzelfsprekend niet alleen. Jammer genoeg helpt die gedeelde ellende van de file geen ruk. De gemeenschappelijkheid maakt het in de file staan geen moment gezelliger. Nee, je moet er echt zelf wat van maken van zo’n file. En dat valt nog niet mee. Wat doe je dan, dan ga je maar eens een beetje om je heen zitten kijken.

EN dan wordt het interessant. Veel filegenoten proberen er ook uit te halen wat erin zit, maar dan anders. Zeker 60 procent van je file-collega’s, mannen én vrouwen, vindt een file namelijk een uitstekend moment om eens op de moeilijke manier achter de oren te krabben en dat doen ze door middel van het onvervalst oud-hollands ambachtelijk boren of baggeren.

En dat gaat zo:

Eerst worden de neusgaten iets wijder gemaakt, daarna wordt één vinger
- een snel groeiende maar toch nog marginale groep baggeraars gebruikt trouwens twee vingers, iets wat, zo heb ik me laten vertellen efficiënter is op de korte afstanden of als er weer snel doorgereden kan worden maar voor de lange afstanden niet aan te raden is omdat men dan een deel van de filetijd zogenaamd droogzit - meestal de wijsvinger (NB. ook de pink wordt steeds vaker gebruikt worden maar dan vooral als het gaat om het fijnere werk of de kruimeltjes), in de neus gestoken, iets gebogen en in langzaam roterende bewegingen naar een onduidelijk maar in ieder geval hoger gelegen eindpunt gebracht.
Met enige regelmaat wordt de vinger weer uit de neus gehaald om deze minutieus te inspecteren en al naar gelang de netto-opbrengst wordt deze actie file-lang herhaald. Intrigerend. Ook opvallend: baggeraars verkeren gedurende dit ritueel totaal in hun eigen wereld. Op het moment dat de vinger in de neus is geplugd lijkt het de beoefenaar van dit ambacht niet meer te kunnen schelen wat voor indruk dit achterlaat op de belendende niet baggerende file-collega. Het komt niet weinig voor dat de baggeraar tijdens deze schoonmaakactie zelfs secondenlang oogcontact heeft met andere automobilisten. Ik heb dat meegemaakt. In al die gevallen heb ik geprobeerd door wild te zwaaien en op mijn neus te wijzen, om de 10 seconden 30 seconden lang te toeteren of via lichtsignalen te waarschuwen. Zonder enig resultaat, de blik van de baggeraar bleef hol en wezenloos, sterker nog de hyperactieve baggervingers leken zich eerder dieper in de te ruimen holtes te dringen.
Conclusie?
De file-baggeraar raakt in trance. Ik heb sterk de indruk dat zelfs een peloton over de motorkap van de file-baggeraar marcherende Braziliaanse carnavalsprincessen de baggeraar niet uit zijn verheven toestand krijgt.

In de file? Baggeraars maken er wat van!

Hoofdstukje 2: De mond

Mond. Kunst. Jennifer Warnes zingt Leonard Cohen.

Niets aan toe te voegen.

____________________________________________
Volgende week meer ‘mond’ en andere stukjes hoofd.