Vorige week woensdagnacht was een bijzondere nacht. Om twee over twee ‘s nachts is de zoon geboren. Klinkklaar kippevelmoment.
Wat een heerlijk gevoel om na de roze suikerspinnenkleur van de twee dochters twee blauwe slingers op te kunnen hangen, zelfs om 05.15 uur ‘s nachts. Ik heb wel eens blauw twee slingers opgehangen maar dit is toch duidelijk andere koek. Zoals beschuit met blauwe muisjes duidelijk ander beschuit is dan met roze muisjes.
Een jongensbaby, dat is toch wel even wennen. Met name bij het verschonen. Hoewel gewaarschuwd door andere vaders van jongensbaby’s sta je als je niet oplet met de natte handen in het haar als de zoon besluit om te gaan wateren precies op het moment dat jij uiterst voorzichtig om het hoekje van de net geopende luier gluurt of er wat aan afvalstoffen is geproduceerd. Het appendixje naar beneden duwen als de luier omgehangen wordt blijft dus een advies om ter harte te nemen.
De schoonmaakoperatie na een harde produktie is dus niet te vergelijken met die van een meisjesbaby. Deze schoonmaakoperatie neemt beduidend meer tijd in beslag vanwege de constructie van het appendixje Plus en de daarbij behorende huidplooidichtheid. Verder ben je je als soortgenoot ook nogal bewust van de gevoeligheid van de zone waarin het appendixje zich ‘beweegt’. Dat bewustzijn maakt de operatie tijdsintensiever dan de gemiddelde veegpartij bij een meisjesbaby.
En dan de naam. Het vinden van een jongensnaam is nogal een klus. Zeker omdat er toch iets van consensus moet zijn tussen de moeder en de vader van het kind.
Een van de oorzaken voor het feit dat het vinden van een geschikte naam geen sinecure is is dat de moeder andere argumenten heeft in dit kader dan de vader. Zo waren afwegingen van de moeder bijvoorbeeld:
-de naam moet niet met een X beginnen want de moeder heeft niets met X-en als beginletters van en naam. Een X als beginletter van een naam bekt niet.
-verder vond de moeder dat mensen zich niet af moeten hoeven te vragen hoe de naam gespeld en/of uitgesproken moet worden. Dat is verwarrend, vermoeiend en wellicht uiteindelijk zelfs traumatisch voor één van de betrokken partijen.
-als laatste belangrijke afweging vindt de moeder dat er geen bekende voetballers moeten zijn die dezelfde naam hebben
Vaders daarentegen hebben nauwelijks eisen als het om de naamgeving van een zoon gaat of het moet zijn:
-het moet geen naam zijn die ook door een meisje is gedragen (sinds 150 v C). (Jaja, daar denken vaders dan weer aan)
-tenzij de vader uit een hockey-geslacht stamt moet het gebruik van dubbele namen zoveel mogelijk worden vermeden. Jan-Joris, Diederik-Zebedeus of Roderick-Boris zijn geen optie voor de niet-hockeyende vader buiten het Gooi of vergelijkbare urbane gebieden.
- en deze nog: de te kiezen naam moet niet rijmen op een van de mogelijke benamingen van het mannelijk geslachtsdeel (dat is gelet op de schier onuitputtelijke voorraad daarvan nogal een klus, kan ik verzekeren, maar we zijn ze tijdens een kopje koffie met een koekje allemaal afgegaan, waarbij het een interessant fenomeen is dat vrouwen er uiteindelijk meer weten te benoemen dan mannen terwijl ze er toch iets verder vanaf hangen..)
Dus..het is Xavi geworden.
Deze met een X beginnende naam van een veel gelauwerde bekende voetballer van de FC Barcelona en het Spaans nationaal team kan op veel verschillende manieren worden uitgesproken. Bijvoorbeeld als Tsjàbi, Tsjaavi, Gsaavi (met een zachte g) en Ksáávi. Ja, voor de aangifte is met de moeder overeenstemming bereikt.
Hij is er en het is een prachtkerel.
