Op de bank

Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik iets toevertrouwde aan mijn blog. Een van de redenen daarvoor is dat mijn favoriete blogposting-letters, de letters ‘v’ en ‘j’, helaas door dochter V. uit het keyboard van de laptop zijn gekrabbeld. Het heeft enige tijd geduurd om de stap te maken maar uiteindelijk is deze post dus noodgedwongen op de iPad bij elkaar geveegd.
Verder is er afgelopen jaar ook nog eens, afgezien van de geboorte van de zoon -laten we hem voor het gemak even zoon X. noemen- hoegenaamd niets interessants gebeurd in deze melkweg.

Gelukkig blijven er altijd nog wel dingetjes over waar van te zeggen valt.

Eén van die dingetjes: het huwelijk of de duurzame relatie.
De laatste weken zijn er in het NRC een aantal artikelen verschenen die gewijd waren aan het huwelijk.
Filosoof en schrijver Ger Groot schreef in het NRC van 18 februari dat een goed huwelijk uit sleur bestaat. Liefde, zelfontplooiing en een vervuld leven zijn volgens hem holle en hoogdravende woorden. Die houden het niet uit. Nee, het is het jarenlang zwijgend naast elkaar op de bank voor de televisie kunnen zitten dat een huwelijk in stand houdt. Het is een illusie dat we ons binnen het huwelijk/de duurzame relatie kunnen ontplooien. Alles wat we nodig hebben is dat we elkaar mompelend het ontbijt door kunnen ‘sleur’-en.
Nou Ger, bedankt. Kippevel! Dat hadden wij romantici in een duurzame relatie wel even nodig!
- Ik denk overigens dat Ger dozen vol suikerpotjes en relatie-fanmail heeft ontvangen de maandag na zijn vrolijke betoog -

Joke Hermsen, eveneens filosoof en schrijfster, is het niet eens met Ger zo schrijft zij in het NRC van afgelopen zaterdag. Hermsen denkt dat vriendschap en verliefdheid de basis zijn van een duurzame relatie. Wie zich al bij aanvang verzoent met de uiteindelijke vriendschap zal minder snel vervallen in ruzies en wraakacties als die fase is aangebroken. Ze citeert daarbij Nietzsche die schreef dat een huwelijk meestal niet mislukt vanwege een gebrek aan liefde maar vanwege een gebrek aan vriendschap. Hermsen stelt voor om een relatie-contract af te sluiten wat om de vijf jaar geevalueerd zou moeten worden; sluiten de uitkomsten nog steeds aan op mijn en jouw verwachtingen? Daarmee zou een hoop eventuele relatie-ellende in de toekomst kunnen worden voorkomen.

Ik voel meer voor Hermsens filosofie en nog meer voor het perspectief van de schrijver van een ingezonden brief die reageert op het stuk van Ger Groot. Hoewel ik me nog jong genoeg voel om vooruit te kijken is het perspectief van deze lezer er één van terug kijken op een al 30 jaar durend huwelijk. Hij schrijft dat er in zijn huwelijk met grote regelmaat is herhaald, herkauwd en herschreven waardoor een gezamenlijk geheugen is ontwikkeld zodat hij en zijn vrouw zich samen die woeste verliefdheid en passie kunnen herinneren en koesteren. Dat maakt zijn huwelijk geslaagd.
Hoe dan ook; het is dus helemaal niet nodig om elke week volledig gestresst te bedenken welke tandemparachutesprong*, paaldansworkshop of auraschoonlik-cursus je nu weer moet reserveren om de relatie
spannend te houden. Sterker je kunt dan zelfs avonden lang zwijgend naast elkaar op de bank voor de buis zitten of mompelend een suikerpotje aangeven tijdens het ontbijt.

Die dingetjes dus.

*Er is trouwens helemaal niets mis met tandemsprongen…meestal.

Voor de broodnodige balans: het relatie-perspectief uit ‘Flight of the Conchords’:

http://youtu.be/fpIRBdUYBE0

De Zijkant van vaders

Het net (weer) vader zijn is een ’toestand’. Heavy shit, dat is het.

De toestand..

….waarin het vrouwelijk deel van de mannelijke psyche ontstoken is. Zodat je opeens aan het snuffelen bent aan baby wangetjes, -handjes en -voetjes en/of  jezelf een warm pleidooi voor Zwitsal hoort houden (want oh, de baby ruikt dan zo lekker naar baby – hé!.. psst, dat is een misverstand, de baby ruikt naar Zwitsal!- )

De ontsteking zorgt voor ‘softere, blije vaders’.  In die toestand vind je jezelf regelmatig voor de babykast, serieus en minutenlang nadenkend  over rompertjes met korte of juist lange mouwen,  of over een bij dat leuke kleine spijkerbroekje passend paar sokjes, die ook o zo leuk zijn want o zo klein.

Dat is de toestand: dag macho, hallo softie.

De ontsteking

… moet compensatie. Dus af en toe even bieren met mannen die niet in die toestand verkeren. Ja joh , alles prima met de zoon. Zó! Ja, scheten laten, nou dat kan ‘ie. Boeren, scheten laten, drinken en slapen hé. Haha. Nou, zeker. Yep, net zijn vader. Sport? Tuurlijk, twordt een topper. Volleybal? Neuh..hij is meer van de beuk erin hé, hij gaat op voetbal, rugby, of judo. Tennis mag ook. Ballet? Right, echt niet! In zo’n strakke maillot zeker. No way. De zoon is geen mietje, hé. Tss.. Wat denk je nou zelf?! Op zijn eerste verlanglijst staat een abonnement op de Playboy natuurlijk bovenaan. Buuuurp! Biertje? Proost!

Maar eenmaal thuis..

..is de koorts in het ontstoken deel van de psyche weer opgelopen. Waar is hij? – In de box. O ja, natuurlijk. Ik haal hem er even uit. – Nee joh, hij slaapt net! Aahh, alleen maar heel even voelen, ruiken en kroelen. Wat is hij toch lekker zacht en kijk die kleine handjes nou en die vingertjes.. Heeft ‘ie al gepoept? Wanneer heeft hij voor het laatst gedronken? Had je hem niet een rompertje met lange mouwen aan moeten doen? Heeft hij het niet koud zo? Eugeehhh… bbbbrppphhh… kijk nou hij lacht! -  Nee joh dat is een stuipje! Nee echt, hij lachte naar me! Ja, nou doet hij het natuurlijk niet meer.. Zal ík hem maar even in bad doen? Huilen? Nee hoor, als ik hem in bad doe bijna nooit. (Hoezo, jij hebt dat dan ook nog maar 2 keer gedaan?!)
Schat! Schat!! Waar is de Zwitsal?!!!…

Blauw

Vorige week woensdagnacht was een bijzondere nacht. Om twee over twee ‘s nachts is de zoon geboren. Klinkklaar kippevelmoment.

Wat een heerlijk gevoel om na de roze suikerspinnenkleur van de twee dochters twee blauwe slingers op te kunnen hangen, zelfs om 05.15 uur ‘s nachts. Ik heb wel eens blauw twee slingers opgehangen maar dit is toch duidelijk andere koek. Zoals beschuit met blauwe muisjes duidelijk ander beschuit is dan met roze muisjes.

Een jongensbaby, dat is toch wel even wennen. Met name bij het verschonen. Hoewel gewaarschuwd door andere vaders van jongensbaby’s sta je als je niet oplet met de natte handen in het haar als de zoon besluit om te gaan wateren precies op het moment dat jij uiterst voorzichtig om het hoekje van de net geopende luier gluurt of er wat aan afvalstoffen is geproduceerd. Het appendixje naar beneden duwen als de luier omgehangen wordt blijft dus een advies om ter harte te nemen.

De schoonmaakoperatie na een harde produktie is dus niet te vergelijken met die van een meisjesbaby. Deze schoonmaakoperatie neemt beduidend meer tijd in beslag vanwege de constructie van het appendixje Plus en de daarbij behorende huidplooidichtheid. Verder ben je je als soortgenoot ook nogal bewust van de gevoeligheid van de zone waarin het appendixje zich ‘beweegt’. Dat bewustzijn maakt de operatie tijdsintensiever dan de gemiddelde veegpartij bij een meisjesbaby.

En dan de naam. Het vinden van een jongensnaam is nogal een klus. Zeker omdat er toch iets van consensus moet zijn tussen de moeder en de vader van het kind.
Een van de oorzaken voor het feit dat het vinden van een geschikte naam geen sinecure is is dat de moeder andere argumenten heeft in dit kader dan de vader. Zo waren afwegingen van de moeder bijvoorbeeld:
-de naam moet niet met een X beginnen want de moeder heeft niets met X-en als beginletters van en naam. Een X als beginletter van een naam bekt niet.
-verder vond de moeder dat mensen zich niet af moeten hoeven te vragen hoe de naam gespeld en/of uitgesproken moet worden. Dat is verwarrend, vermoeiend en wellicht uiteindelijk zelfs traumatisch voor één van de betrokken partijen.
-als laatste belangrijke afweging vindt de moeder dat er geen bekende voetballers moeten zijn die dezelfde naam hebben

Vaders daarentegen hebben nauwelijks eisen als het om de naamgeving van een zoon gaat of het moet zijn:
-het moet geen naam zijn die ook door een meisje is gedragen (sinds 150 v C). (Jaja, daar denken vaders dan weer aan)
-tenzij de vader uit een hockey-geslacht stamt moet het gebruik van dubbele namen zoveel mogelijk worden vermeden. Jan-Joris, Diederik-Zebedeus of Roderick-Boris zijn geen optie voor de niet-hockeyende vader buiten het Gooi of vergelijkbare urbane gebieden.
- en deze nog: de te kiezen naam moet niet rijmen op een van de mogelijke benamingen van het mannelijk geslachtsdeel (dat is gelet op de schier onuitputtelijke voorraad daarvan nogal een klus, kan ik verzekeren, maar we zijn ze tijdens een kopje koffie met een koekje allemaal afgegaan, waarbij het een interessant fenomeen is dat vrouwen er uiteindelijk meer weten te benoemen dan mannen terwijl ze er toch iets verder vanaf hangen..)

Dus..het is Xavi geworden.

Deze met een X beginnende naam van een veel gelauwerde bekende voetballer van de FC Barcelona en het Spaans nationaal team kan op veel verschillende manieren worden uitgesproken.  Bijvoorbeeld als Tsjàbi, Tsjaavi, Gsaavi (met een zachte g) en Ksáávi. Ja, voor de aangifte is met de moeder overeenstemming bereikt.

Hij is er en het is een prachtkerel.

ByePhone

HTC Desire HD

Na jaren met veel plezier een Iphone te hebben gehad ben ik eind vorig jaar overgestapt op een Android telefoon omdat ik wel eens wat anders wilde proberen. Ik moet toegeven dat ik aanvankelijk erg moest wennen. Apple heeft alles voor de klant al bedacht en ingesteld. Dat is gemakkelijk maar ook frustrerend omdat je de telefoon moet jailbreaken om hem helemaal naar eigen smaak in te kunnen stellen. Android telefoons vragen meer tijd en gebruiksaanwijzing maar er zijn uiteindelijk geen halsbrekende en riskante ondernemingen nodig om telefoons die op Android draaien te laten doen en er uit te laten zien zoals jij wilt.

De looks en de feel van de HTC Desire HD

De telefoon ziet er goed uit en voelt robuust aan. Waar in verschillende reviews wordt aangegeven dat het grote 4,3 inch scherm ervoor zou zorgen dat de telefoon minder handzaam zou zijn is dat niet mijn ervaring.

De dubbele LED aan de achterkant van de telefoon, een groot voordeel in vergelijking met bijvoorbeeld de Samsung Galaxy S maar ook de Iphone 4 waarop een flitser ontbreekt, zorgt ervoor dat de 8 megapixel camera van de DHD ook in situaties met minder licht kwalitatief  acceptabele foto’s en HD filmpjes maakt.

Minpunt aan de behuizing van de DHD is de wat groot uitgevallen volumeknop die je als je de telefoon oppakt of wilt wegstoppen gemakkelijk beroert waardoor je zonder dat je het door hebt het geluidsvolume van de telefoon weg kunt drukken. Iets dat mij meerdere malen is overkomen. Erg hinderlijk.

Bellen, mailen en internetten

Het belscherm van de DHD is overzichtelijk en goed georganiseerd. Ik moest overigens erg wennen aan de vaste touchbuttons onderaan het scherm nl. home, menu, terug en search. In mijn herinnering werkte de UI van de Iphone in dit opzicht makkelijker, lees intuïtiever.

Je mail-account is zo geïnstalleerd. Het mail-scherm is overzichtelijk en gebruiksvriendelijk vormgegeven. De notificaties als er nieuwe e-mail is zijn niet te missen.

Ik heb hiervoor een Iphone 3G gehad, dus ik kan de snelheid van het internetten op de DHD slechts met die van de ondertussen verouderde Iphone 3G vergelijken maar de DHD wint in ieder geval die vergelijking glansrijk. Verder is het prettig dat de DHD de webpagina(-lay-out) aanpast aan het scherm als je het touchscreen beroert. De grootte van het scherm betekent in dit kader vanzelfsprekend ook een duidelijk voordeel.

Applicaties

De Android Market loopt qua beschikbaar aantal applicaties in snel tempo (voor de RBCA nog niet snel genoeg) in op de beschikbare applicaties voor Apples Ios. Het percentage gratis Android-applicaties, waaronder veel zeer bruikbare, is veel groter dan het percentage gratis apps in de Appstore.

Tenslotte zij nog vermeld dat er voor praktisch elke voor de Iphone verschenen applicatie ondertussen een (goedkoper) Android-alternatief bestaat.

Conclusie

De HTC Desire HD is een prima smartphone. Eigenlijk de eerste Android-telefoon die zich qua design kan meten met de Iphone wat mij betreft. Ik moest erg wennen aan het feit dat Android veel minder intuïtief is dan Apple maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door het feit dat Android veel meer ruimte laat aan zijn gebruikers om zelf te beslissen wat er met, door en op de telefoon moet gebeuren zonder dat daar bijvoorbeeld een riskante jailbreak voor nodig is.

Desire

Twee grote fouten in een keer. Je contract bij T-mobile verlengen met 2 jaar en dat doen via belnu.nl

Hoe kan dat?

Dat komt door deze telefoon:

De HTC Desire HD is een mooie telefoon. En hij kan wat, getuige ook deze review op Engadget. Als je in aanmerking neemt dat niet-Apple producten in Egadget-reviews nooit hoger scoren dan een 7, haalt dit meesterwerk van HTC dus met zijn 7/10 de maximale score.

Goed. Na veel twijfel of ik wel afscheid zou kunnen nemen van de Fruity Phone heb ik de knoop dus doorgehakt. Mede naar aanleiding van de al maanden aanhoudende Android-lobby (of was het anti-Apple-lobby) van mijn FAWBSN aka RBCA ga ik maar eens even een tijdje Android proberen.

Na een tijdje zoeken op internet naar de kortste levertijd kwam ik uit bij: belnu.nl

Dat zag er aanvankelijk goed uit. Afgezien van het feit dat  Belnu.nl aangeeft dat je de benodigde stukken wel kunt faxen maar dat al snel blijkt je de stukken daarna toch gewoon op moet sturen (je weet wel; met zo’n postzegel) omdat zij zoals ze aangaven (faxen) niet kunnen lezen (!). Ach geen probleem. Kan gebeuren. Daar hoef je nog geen Youp voor te doen.

De telefoon op 24 september 2010 besteld en reeds (bwaha) op 8 oktober 2010 is in het statusoverzicht op belnu.nl te lezen dat mijn bestelling is verzonden. Vanaf dat moment tot aan het openen van de verpakking (hij werd dinsdagavond 12 oktober bezorgd) heb ik in een staat van permanente opwinding, nee daar heeft verder niemand last van gehad, rondgelopen.

Eindelijk, na het pakketje uit de handen van de TNT-man te hebben gegrist en  aan stukken te hebben gescheurd het eerste oogcontact met (de verpakking van) mijn nieuwe telefoon. Mijn nieuwe HTC. Mijn nieuwe HTC Desire. Mijn nieuwe HTC Desire H… wacht eens even.. ?

Neeee!!! Belnu.nl heeft de verkeerde telefoon gestuurd. Jaaaa!! Dat zuigt grote tijd. Want, alweer wachten.

Na een aantal keer gemaild te hebben naar de ‘service’-mailaccount van belnu.nl of zij willen bevestigen dat zij de telefoon retour hebben ontvangen krijg ik vier dagen later eindelijk de gevraagde bevestiging met daarbij de mededeling dat de telefoon  op 3 november op voorraad is.

Het is nu 30 oktober… zou het dan echt gaan gebeuren?

Iphone-update:

O ja, ik ben op dit moment nog altijd volledig telefoonloos. Best leuk hoor de 80′s.

Er is helaas geen nieuws over mijn in Griekenland achtergebleven Iphone. Gisteren, zaterdag 30 oktober 2010 zou ik gebeld worden over hoe en waar ik mijn Iphone op Schiphol op zou kunnen halen. Maar tot nu toe geen telefoontje van Wendy van Jiba (Vroeger wist een beetje Wendy wél van wanten). Nog steeds geen telefoon dus. Het went bijna, maar net niet.

Gelukkig is er altijd nog failbook om weer wat bij te kunnen lachen.

edit: zojuist zag ik op Belnu.nl dat de verwachte leverdatum is uitgesteld tot 24 november is…(toch maar een Youpie doen dan?)

Now playing:

WK Z-A deel 2

‘We’ staan in de halve finale! Na Brazilië verslagen te hebben!! Nadat we in de eerste helft van de kwartfinale door Brazilië helemaal van de mat getikt zijn, en scheel van het Braziliaanse groen/blauw/geel de kleedkamers opgezocht hebben!!!

Maar, wat gebeurde er tijdens de rust is de vraag nu het Nederlands elftal na de theepauze het veld van het Mandela Bay stadion ( ook weer zo’n prachtig stadion!) in een totaal andere staat weer op kwam lopen. Doping-thee? De bondscoach heeft gedreigd een trainingskamp in Noord-Korea te beleggen? Of  een bezoekje van Bavaria-meisjes? Hoe dan ook, het Nederlands elftal (‘we’ dus) heeft dankzij een tweede helft op karakter de goddelijke  kanaries naar huis laten vliegen. Ciao Brasil!

And now for something completely different.

Noord-Korea heeft tijdens dit WK een nieuw fenomeen gepresenteerd. Namelijk de huur-supporter van Uitzendbureau ‘zo lang mogelijk in de race? Huur een Juich-chinees!’ Als het om wat voor reden dan ook (bijvoorbeeld omdat de eigen onderdanen niet het land uit mogen omdat ze dan nooit meer naar het eigen land terug willen keren en geef Noord-Koreanen eens ongelijk) niet mogelijk  is om het nationale team door de eigen landgenoten aan te laten moedigen bij een optreden in het buitenland, niet getreurd; er is altijd nog de huur-supporter. Voor weinig huurt u een heel vak in het dienstdoende WK-land woonachtige supporters die een beetje lijken op inwoners van uw eigen land en u rekent af per juich of opgestoken vlaggen-zwaaiende arm. Succes gegarandeerd.

Dat was trouwens hard werken voor de juich-chinezen in het door Noord-Korea met maar liefst 7-0 verloren WK-duel met Portugal. Het gerucht gaat dat de juich-chinezen smartegeld geëist hebben.

Overigens was dit nu net het eerste duel dat door de Noord-Koreaanse televisie live werd uitgezonden. Het zou me niet verbazen als ze van de FIFA tips hebben gekregen om het net te laten lijken of die zeven ballen niet over de lijn waren..

Verder nog iets?

In het kader van ‘ook best gek’ nog het volgende:

Als het aan de Nigeriaanse president Goodluck Jonathan ligt speelt het nationale voetbalelftal de komende twee jaar geen internationale wedstrijden meer. Jonathan is zo teleurgesteld over de prestaties op het WK dat hij het team voor twee jaar geschorst heeft.

Ook de Fifa maakt zich weer eens belachelijk.

- De wedstrijden Mex-Arg en Dui-Eng lieten het belang nog maar eens zien van technologische hulpmiddelen die het nemen van ingrijpende beslissingen in de wedstrijd kunnen vergemakkelijken. Dat de Fifa daar tot nu toe steeds maar weer aan voorbijgaat bevestigt het beeld van een een starre, dictatoriale organisatie, die zich slechts bezig houdt met het binnenhalen van geld (ze vraagt in dat kader zelfs van organiserende landen hun grondwet tijdelijk aan te passen om zodoende haar sponsors alle ruimte te kunnen geven!!) en zich veel minder interesseert voor het voetbal zelf.

- Op haar website laat de Fifa samenvattingen zien van de hoogtepunten in gespeelde wedstrijden. In de samenvatting op haar website van de wedstrijd Dui-Eng, waarin de bal door een poeier van Frank Lampard van Engeland voor de hele wereld zichtbaar over de doellijn (en dan niet een beetje maar wel een meter (!) achter de doellijn) werd geschoten, is deze ‘kans’ of dit bepalende moment dat toch kwalijk niet tot de hoogtepunten van de wedstrijd gerekend kan worden gewoon niet opgenomen. Treurig.

Natuurlijk nog even wat Maradona (we zullen hem missen) voor de liefhebbers:

Goed, tot zo ver voor nu.

Ik ben er klaar voor, eerst even Uruguay verpletteren en dan een super-toll-geile finale Nederland-Duitsland….. daar zou zo veel wieder goed mee gemacht kunnen worden…

Nog even dit:

Kunnen wij die stadions niet overnemen na het WK (en de bijbehorende omgeving en het klimaat)?

WK Z-A deel 1

Het is begonnen!

Bij deze de eerste WK-observaties:
- als je een kaartje hebt voor een wedstrijd moet je twee weken van tevoren naar het stadion om op tijd voor de aftrap te zijn
- de uitvinder van de vuvuzuela zou veroordeeld moeten worden tot 2 jaar celstraf in een cel van 4 x 4 met daarin elke dag 120 nieuwe blazers die allemaal tegelijk anderhalf uur in het linkeroor en dan anderhalf uur in het rechteroor van die man toeteren
- Z-A valt niet tegen, die gaan de tweede ronde wel halen
- Frankrijk valt wél tegen, die gaan het niet ver schoppen
- In Griekenland is de recessie ook tot in het voetbal van het nationale elftal doorgedrongen. Wat een dramatisch team.
- de Nederlandse nabeschouwers die ‘s avonds in het programma van J. van Gelder na- en voorbeschouwen zijn al lam (J. van Gelder zelf heb ik ook wel eens frisser zien kijken) voordat ze beginnen. Tja, wijn is fijn.
- Wat een prachtige stadions!! Mijn favoriet tot nu toe is het stadion dat aan de Nelson Mandela Bay (wat een uitzicht ook!) ligt.

- Maradona begint steeds meer op één van zijn idolen, Che Guevara, te lijken.

Tot de volgende.

Rappen in 60 seconden

Yo, homies!

We gaan rappen! Whaaat?? denkt u. Jawel. Rappen. Ook u kunt het. Let maar op. Rappen is helemaal niet zo ingewikkeld. Het is fokking easy zelfs. In deze post ga ik u de basisbeginselen van het rappen proberen bij te brengen.
Ritme en een beetje timing is het halve werk. Daar gaan we.

Wat hebben we nodig?
Om te beginnen minimaal 65 pagina’s strafblad. Verder; een artiestennaam. Hiervoor neemt u een of twee hoofdletters, snoepgoed en uw favoriete huisdier (bijv. K. Lollie Gollie Goldfish, P. Chocolate Chickie Chihuahua of  T.T. the Freakin Fresh Frog. En dan hebben we nog nodig: een (bij voorkeur glimmend) trainingsjasje met capuchon, 5 dikke gouden kettingen en last but not least: uw handen, voeten en stem.

Wat zegt u? Een moddafokking crib? Natuurlijk!  Geduld, homie! Oefen eerst onderstaande rap een paar dagen en het is een kwestie van tijd voor u kunt  verhuizen naar een iets ruimere woning met 44 slaapkamers, twee biljartzalen, 25 inloopkledingkasten voor uw sneaker-verzameling, een wedstrijdzwembad, 4 bioscoop zalen en, niet te vergeten, de spiegeltafel van 11 bij 11 waarin u met uw homies de neus van dichtbij kunt bekijken. Maar dat gaat wel een dag of 3 duren.

1st things 1st.
Laten we beginnen met de houding en het ritme.
Ga in de beginstand staan, uw hoofd schuin, het bovenlijf licht naar rechts gebogen en de armen gekruist voor de borst.  Stamp nu met uw beide voeten (1 voor 1) op de grond gevolgd door 1 klap in de handen. En die stamp-stamp klap blijven we herhalen.

Dus: stamp stamp klap.
Probeer het maar, stamp-stamp klap. Stamp-stamp klap. Heeft u dat?
Mooi.

Dan zijn we al weer klaar voor de 2e en voorlopig laatste stap.

Pak het eerste het beste stuk tekst waar u bij kunt, of dat nu een willekeurige bijsluiter, een stuk ongeadresseerd reclamemateriaal, of een willekeurig partij-programma is (mocht u toevallig het SGP-programma voor u hebben liggen, het is uw lucky day, dat rapt als een tiet) en ‘stamp-stamp klap’ uzelf daar doorheen.

Of, dreun het volgende tekstje mee terwijl u stampt en klapt. Let op! Het hele refrein en het hele couplet achter elkaar door-rappen (behalve bij ‘Yo Bro wazzuuuuup?’ dat spreekt u langzaam uit waarbij u niet  stampt of klapt):

O ja, de vetgedrukte woorden in de zin mag u roepen, als het goed gaat vallen die samen met de ‘klap’ in stamp-stamp klap. Wat het helemaal af zou maken is als u wat homies bereid vindt om dit woord met u mee te gillen!

One, two, three, four

(stamp-stamp klap)
moddafokking hier

(Stamp-stamp klap)
 Moddafokking daar

(Stam-stamp klap  stamp-stamp klap)
hangen op de  straathoek of in een s.u.vee

(Stamp-stamp klap  stamp-stamp klap)
Met mijn bitsjes en mijn homies want die gaan altijd mee

(Stamp-stamp klap)
Moddafokking hier

(Stamp-stamp klap)
Moddafokking daar

(stamp-stamp klap)
Nog 1 keer moddafokking

(Stamp-stamp klap)
En ‘t refrein is klaar

(….)
Yo Bro wazzuuuuup

(Stamp-stamp klap stamp-stamp klap)
Lekker chillen op een bankie met de zon op mijn smoel

(Stamp-stamp klap stamp-stamp klap)
een glimmend trainings -jassie aan want dat is fokking koel

(stamp-stamp klap stamp-stamp klap)
de ghettoblaster jamming, bitsjes op mijn schoot

(stamp-stamp klap stamp-stamp klap)
ik snuif een dikke lijn want van crack ga je dood

(stamp-stamp klap stamp-stamp klap)
dat is de fokking sjit de moddafokking sjit

(stamp-stamp klap stamp-stamp klap)
mijn moddafokking leven een fokking top-10 hit

En nu zonder de aanwijzingen! (blijf stampen en klappen)

Moddafokking hier
Moddafokking daar
hangen op de straathoek of in een s.u.vee
Met bitsjes en mijn homies want die gaan altijd mee
Moddafokking hier
Moddafokking daar
Nog 1 keer moddafokking
En de rap is klaar

Stamp-stamp klap
Hooooooooooooo

Stamp-stamp klap
Heeeeeeeeeeeeee

Stamp-stamp klap
Hooooooooooooo

Stamp-stamp klap
Heeeeeeeeeeeeeee

(fade out)
Eindstand van het lichaam:
Houdt uw hoofd schuin, steek beide armen (bij de polsen gekruist) naar voren en maak met de vingers van beide handen het v-teken..

That’s the shit, homies!

NB. Om de rap muzikaal op te leuken kunt u tussen refrein en couplet een melodietje neuriën (tip: ‘het smurfenlied’ doet het altijd leuk). Vergeet niet te blijven stamp-stamp klappen ondertussen.

België, Brusselmans, bier en bitches

Belgische bierkaart

België
Ik was afgelopen weekend in Antwerpen. Elke keer als ik in de buurt van Antwerpen kom verbaas ik me weer over het schrille contrast tussen de grauwe grijsheid van Antwerpens periferie en het prachtige centrum van deze sinjorenstad.

Antwerpen kent ongeveer 472.000 inwoners en is door zijn uitgestrekte havengebied een belangrijke concurrent van Rotterdam. Maar waar Rotterdam in de tweede wereldoorlog door Duitse bombardementen een belangrijk gedeelte van zijn historische identiteit is kwijtgeraakt is het Antwerpse historische centrum intact gebleven en oefent het grote aantrekkingskracht uit op toeristen.
Over toeristen gesproken, vooral bij Nederlanders is Antwerpen een gewilde uitgaansstad. Als je op een zaterdag over de stikdrukke Meir (een belangrijke winkel-wandelstraat die het Antwerpse centrum met de haven verbindt) schuifelt, is de harde G in de meerderheid.
Het komt mij voor dat Nederlanders gedoogd worden maar niet vreselijk populair zijn bij (minimaal) de lokale bevolking. Dat is ook niet zo gek, want wat me ook afgelopen zaterdag weer opviel is dat Nederlanders gaan schreeuwen als ze met meer dan 2 personen zijn. Nederlanders hebben gemeen met jonge Britten dat ze zodra ze in een ander land aangekomen zijn hun fatsoen bij de douane blijken te hebben ingeleverd. De gereserveerde blikken die je ontvangt als je een zin hebt uitgesproken met een harde G waarmee je je Nederlanderschap hebt verraden zijn dan ook begrijpelijk.
Buiten dat structurele gebrek aan fatsoen van de groep Nederlanders over de grens is er nog een factor die een rol speelt in de Belgisch-Nederlandse verhoudingen: De Nederlander acht zich superieur aan de Belg.

Superieur?

In het jaar 1815 (het jaar van de nederlaag van Napoleon te Waterloo) ging België op in het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden om zodoende een grotere bufferstaat tegen het onrustige en revolutionaire Frankrijk te kunnen vormen. Dit front heeft slechts 15 jaar stand gehouden want in 1830 scheidde België zich middels de Belgische revolutie weer af van Nederland waarna door de Belgen een poging werd gedaan zich weer aan te sluiten bij de Fransen. Tja. Je afscheiden van Nederland is tot daar aan toe, we houden wel van wat onafhankelijkheid, maar je aansluiten bij de Fransen?

Wonderlijk genoeg is de wapenspreuk van België eendracht maakt macht. Dat lijkt een grap gelet op het gegeven dat het land praktisch verscheurd wordt door onder andere de (taal-)strijd tussen de Waalse Belgen en de Vlaamse Belgen.

De taalgrens loopt ruwweg ten zuiden van het Brussels hoofdstedelijk gewest. Niet iedereen is bekend met het feit dat in België ook Duits een officiële voertaal is. Door ongeveer 74.000 van de 10 miljoen Belgen wordt deze taal gsproken. Waar Nederland (behalve wat dialecten hier en daar in verschillende uithoeken van het land) alleen in Friesland een kleine weerbarstige provincie heeft die zijn eigen taal spreekt en bijvoorbeeld officiële bewegwijzering tweetalig toont daar kent België dus 3 officiële talen! Zouden we daarom België maar een gek land vinden en geringschatten? Onwaarschijnlijk, ook al omdat de Zwitsers, die zelfs 4 officiële voertalen kennen (Frans, Duits, Italiaans en Retro-Romaans) aanmerkelijk serieuzer worden genomen door Nederlanders. Zwitsers serieus, mwaoh eerder dodelijk saai. Zo saai zelfs dat het Zwitserland geen enkele moeite kostte gedurende de laatste wereldoorlogen neutraal te blijven. Bang als agressoren waren dat hun legers in Zwitserland dood zouden gaan van verveling waarschijnlijk.

Op 7 februari 1831 was de Belgische grondwet de liberaalste ter wereld. Maar in de tweede helft van de 20e eeuw is België verworden tot een in meerdere opzichten verzuild en verdeeld land, waar politieke leiders onderling formele en informele macht konden verdelen en waar een voedingsbodem ontstond voor schandalen en schandaaltjes. En die zijn er geweest hoor! Denk aan de Agustazaak, de Bende van Nijvel, de ontvoering van oud-premier Paul Vanden Boeynants, de moord op André Cools en de zelfmoord van Alain Van der Biest. Het systematisch falen van de orde- en rechtshandhaving werd erg duidelijk na de arrestatie van Marc Dutroux en wekte verontwaardiging in heel het land en ver daarbuiten.

Nederlanders denken dat al deze dingen slechts kunnen gebeuren in België. De Nederlander ziet België als één grote Jambers-documentaire (u weet wel de Jambers van: ‘overdag is het Arie, maar ’s avonds als de grote camino is gearriveerd en het gerieflijke Wehkamp-zomerjurkje door de discrete chauffeur aan hem is overhandigd, is hij weer Ariette’). België is op een of andere manier in een spiraal terecht gekomen waarbij elk begin van een daar ontstaan misverstand bij in Nderland onder een vergrootglas is terechtgekomen en breed wordt uitgemeten met dezelfde conclusie: daar heb je hen weer, typisch België, wat is het toch een raar volk. Het lijkt me dat elke Belgische oogsplinter wordt gebruikt als afleiding van de balk in Nederlands eigen oog. Een voorbeeld, de opkomst van het nationalistische Vlaams Blok in 2001 werd in Nederland in het algemeen met afgrijzen ontvangen. Ja hoor, zoiets kan alleen voedingsbodem hebben in België, werd geoordeeld. Terwijl ook in Nederland bijvoorbeeld de niet minder nationalistische Pim Fortuin met zijn Lijst op dat moment aan een ongekende opmars bezig was.

Het is gewoon niet te verklaren dat superioriteitsgevoel en het lijkt me duidelijk waarom. Omdat dat gevoel totaal misplaatst is! Sterker nog, ‘Nederland als het lachtertje van de EU ligt veel meer voor de hand!

Bier en Brusselmans

Nee. België moet juist een voorbeeld voor ons zijn. Zonder uitputtend te zijn:
- België heeft de prachtigste bieren
- superieure schrijvers; Herman Teirlinck, Hugo Claus, Georges Simenon (de inspecteur Maigret-serie) en niet te vergeten Herman Brusselmans, mijn persoonlijke held, zeker in de tijd dat hij nog dronk wat de kwaliteit en originaliteit van zijn werk naar grote hoogte liet stijgen. Hier een voorbeeld van briljante stijl van Belgiës befaamde literatuurmachine, zoals hij zelf zou zeggen, weliswaar wat gedateerd maar niet minder amusant.
- België spreekt en gebruikt de Nederlandse taal het mooist en best (zie ook voorgaande Herman B.-link), niet voor niets winnen de Belgen praktisch alle taalspelletjes en over het algemeen ook het groot nederlands Dictee.
- Belgen leven het Bourgondische leven.
- En, niet het beste voorbeeld (dûh!) het gaat hier over JPB maar toch: niet de Nederlandse minister pre-
sident is verkozen tot President van de Europese unie maar die van België Herman van Rompuy.
- Belgen hebben DEUS, Novastar, en Soulwax(!). Daar verschrompelt Kane toch wel ernstig bij nietwaar?
Belgen hebben Jean Claude vanDamme (hmm.. wie hoort niet in dit rijtje thuis).

Dus.

Laten we niet schreeuwen maar bescheiden zijn. Het is potverdorie wel het land dat ons Leffe heeft gegeven!

Bitches

En dan nog even dit.
Onderweg naar huis werd ik op een prettige wijze getrakteerd door Studio Brussel. De dienstdoende DJ handelde eerst het thema ‘nogal rake suïcidepogingen in de popmuziek’ af waarbij o.a. muziek van de onvermijdelijke Kurt Cobain, INXS’ Michael Hutchence, Joy divisions Ian Curtis en Paul Hester van Crowded House en Herman Brood werd gedraaid. Yep, een mooi stel met fijne muzikale erfenis.
Maar niet het meest vrolijke onderwerp voor een muzieksessie, gaf de DJ toe en hij ging dat in het tweede deel van het programma goedmaken. En hoe!
Het tweede half uur werd gebruikt voor het thema ‘bitch’, vooral ook, zo zei de DJ, in verband met de een aantal dagen daarvoor gevierde ‘nationale vrouwendag’. Tijd dus voor wat bitching around in de popmuziek, resulterend in aandacht voor o.a. Elton John, Meredith Brooks en een paar gangsta rappers (alle gangstarappers laten horen die het woord ‘bitch’ in hun teksten gebruiken zou voldoende stof opleveren voor 2 jaar ononderbroken muziek waarschijnlijk) waaronder Snoop Dog & Doctor Dre met ‘Bitches aint shit’.
Nog steeds in de feeststemming van de ‘nationale vrouwendag’ moest en zou dit nummer natuurlijk gedraaid worden. Maar, zo ging de DJ verder, wel in de versie van Ben Folds, die er een nummer van gemaakt heeft dat wél zonder problemen op bruiloften en andere vrouwvriendelijke feesten gedraaid kan worden.

Dus bij deze aan het eind van mijn wekelijkse bijdrage uw aandacht voor het romantische, fragiele, breekbare, serene ‘bitches ain’t shit’:

Hoofdstukjes

De druk is groot. Ik kan er niet onderuit. Er moet gepost worden. Zeker nu ook mijn FAWBSN (Friendly All Weather Barbequeing Scientific Neighbour) aka RBCA (Regional Beer ‘o Clock Alarm) weer de wekelijkse stemmen in zijn hoofd heeft laten spreken.

Vamos. Laat ik de/met persen starten.

In het kader van de overzichtelijkheid maar ook om u de gelegenheid te geven zo snel mogelijk naar het voor u interessante gedeelte van deze post door te scrollen (ja, ik ben me ervan bewust dat dit voor een aantal lezers de punt achter de laatste regel zal zijn) zal ik deze en de volgende post onderverdelen in hoofdstukjes.

Hoofdstukje 1:De neus

In de file staan doe je vanzelfsprekend niet alleen. Jammer genoeg helpt die gedeelde ellende van de file geen ruk. De gemeenschappelijkheid maakt het in de file staan geen moment gezelliger. Nee, je moet er echt zelf wat van maken van zo’n file. En dat valt nog niet mee. Wat doe je dan, dan ga je maar eens een beetje om je heen zitten kijken.

EN dan wordt het interessant. Veel filegenoten proberen er ook uit te halen wat erin zit, maar dan anders. Zeker 60 procent van je file-collega’s, mannen én vrouwen, vindt een file namelijk een uitstekend moment om eens op de moeilijke manier achter de oren te krabben en dat doen ze door middel van het onvervalst oud-hollands ambachtelijk boren of baggeren.

En dat gaat zo:

Eerst worden de neusgaten iets wijder gemaakt, daarna wordt één vinger
- een snel groeiende maar toch nog marginale groep baggeraars gebruikt trouwens twee vingers, iets wat, zo heb ik me laten vertellen efficiënter is op de korte afstanden of als er weer snel doorgereden kan worden maar voor de lange afstanden niet aan te raden is omdat men dan een deel van de filetijd zogenaamd droogzit - meestal de wijsvinger (NB. ook de pink wordt steeds vaker gebruikt worden maar dan vooral als het gaat om het fijnere werk of de kruimeltjes), in de neus gestoken, iets gebogen en in langzaam roterende bewegingen naar een onduidelijk maar in ieder geval hoger gelegen eindpunt gebracht.
Met enige regelmaat wordt de vinger weer uit de neus gehaald om deze minutieus te inspecteren en al naar gelang de netto-opbrengst wordt deze actie file-lang herhaald. Intrigerend. Ook opvallend: baggeraars verkeren gedurende dit ritueel totaal in hun eigen wereld. Op het moment dat de vinger in de neus is geplugd lijkt het de beoefenaar van dit ambacht niet meer te kunnen schelen wat voor indruk dit achterlaat op de belendende niet baggerende file-collega. Het komt niet weinig voor dat de baggeraar tijdens deze schoonmaakactie zelfs secondenlang oogcontact heeft met andere automobilisten. Ik heb dat meegemaakt. In al die gevallen heb ik geprobeerd door wild te zwaaien en op mijn neus te wijzen, om de 10 seconden 30 seconden lang te toeteren of via lichtsignalen te waarschuwen. Zonder enig resultaat, de blik van de baggeraar bleef hol en wezenloos, sterker nog de hyperactieve baggervingers leken zich eerder dieper in de te ruimen holtes te dringen.
Conclusie?
De file-baggeraar raakt in trance. Ik heb sterk de indruk dat zelfs een peloton over de motorkap van de file-baggeraar marcherende Braziliaanse carnavalsprincessen de baggeraar niet uit zijn verheven toestand krijgt.

In de file? Baggeraars maken er wat van!

Hoofdstukje 2: De mond

Mond. Kunst. Jennifer Warnes zingt Leonard Cohen.

Niets aan toe te voegen.

____________________________________________
Volgende week meer ‘mond’ en andere stukjes hoofd.